Geplaatst op 29 april 2019

Skien en vallen

Skien en vallen 

Ik ging als een wereldkampioen 😊 de piste af met zeker 90 kilometer per uur en ineens ging ik keihard onderuit. Ik verloor een ski, 10 meter verderop in de val een stok en gelukkig had ik mijn helm op. Niets gedronken. Daar lag het niet aan.

Waarom viel ik? Het overkomt ook de prof. Is de sneeuw de schuld of is het eigen schuld? Een klein moment van een beetje concentratieverlies kan de oorzaak zijn. De spieren zijn topgetraind, uitgerust, en iets in het brein laat het even afweten. Het is interessant om eens te bekijken hoe en waarom dat gebeurt. En zouden we met dat antwoord ons voordeel kunnen doen in ons werk, als ons brein geld aan het verdienen is?  

Waarom viel ik? Door eentiende van een seconde concentratieverlies. Als skiër hou je voortdurend rekening met de omstandigheden: sneeuw die dan weer hard of zacht is, vast of los, de hellingshoek, en daar pas je continu de stand van je lichaam, armen en benen op aan, gebruik van je stokken, draaien, koers en met hoge snelheid  (profs halen tot wel 130 km/uur!)  schiet je over de piste. En dan: als je aandacht even, heel even maar verliest of wordt afgeleid dan gaat het mis. De stand van je lichaam of ski was net niet perfect afgestemd op de sneeuwconditie of je snelheid.  

Je brein is tijdens het skiën als een computer die continu data van sneeuw, weer, pisteomstandigheden om te zetten in sturing aan al je spieren. Je geeft commando’s door de gewenste koers en snelheid aan te geven. 

Omdat je brein zo bezig is, is er geen ruimte meer voor afleidende gedachten of muizenissen en voel je je na zo’n dag of trip zo ontspannen. Je hele lijf en brein is actief in schitterende natuur en dat werkt louterend. Het is een onbeperkte bron voor breinvoeding. Je voelt je als herboren.

Beweging

Natuur

Enrichment (niet alledaagse ervaring = ski)