Geplaatst op 29 april 2019

Is jouw sprookjesboek uit?

Is jouw sprookjesboek uit?

Een column midden in de vakantie mag over vakantie gaan. Vorige week was ik in Disneyland Parijs. De verwachting van mijn partner was hooggespannen. Zelf was ik er 20 jaar geleden al geweest, toen zelfs kort voor de officiële opening. Ik was benieuwd hoe het park zich in de tussentijd had vernieuwd. Waren mijn verwachtingen wel reëel? Als kind kon je eindeloos dezelfde sprookjes beleven als je vader of moeder voorlas. Elke keer leefde je weer toe naar dan ene moment, die schrik of boe. Maar op een park willen we, ook als groot kind, opnieuw verrast worden.

Disneyland Parijs bestond 20 jaar. Maar de verjaardag bleek een begrafenis. Er was geen opgewekte ontvangst, behalve een man in een lange zwarte jas die somber mijn kaartje in ontvangst nam. De eens rondhuppende toegankelijke disney figuren op het centrale plein zaten in een treintje en werden weggereden, naar een angstige en definitieve bestemming. Er stonden alleen lange rijen bij de spookattracties, helemaal niet bij de opwindende roller coasters. De eens aardige operators leken als  automaten die de karretjes bedienden, alsof je nooit meer uit de attractie zou terugkeren. En bij elk restaurant waar iedereen netjes in de rij stond waren er geesten die steeds voordrongen. En ja, de Michael Jackson attractie was gesloten want die was ook net begraven. Nieuwe attracties waren er niet. Gebrek aan concurrentie? Zoals in Florida? Ik was daar 2 jaar geleden, opnieuw na 30 jaar, maar beleefde een gloednieuwe en fantastische Harry Potter attractie. (Universal studios)      Was ik een verwend groot kind? Zou kunnen. En mijn partner? Haar droom viel in duigen. Alsof iemand haar net had gezegd dat Sinterklaas niet bestaat. Zij ervaarde een enorme afstand in de marketing en het product zelf. Zijn dit te gekleurde subjectieve ervaringen of is er iets anders aan de hand?  

Het sprookjesboek van Disneyland Parijs is uit. Ooit een belofte uit the American Dream, op Europese leest geschoeid. Maar de ballon van compassie is helemaal leeggelopen. Hoe kan dat? Zijn hier lessen uit te trekken?

Hopelijk is jouw sprookjesboek nog niet uit. En slaag je erin met je bedrijf mensen te blijven boeien, zodat ze graag terugkomen. En je begrijpt dat sprookje hier een metafoor is, van iets waarin we geloven.  Die verwachting maakt immers dat de consument graag producten en diensten afneemt.

Al ruim 10 jaar geleden is in de marketing de trend naar authenticiteit ingezet. Inmiddels is het een absolute voorwaarde om met producten en diensten te slagen, ze moeten authentiek zijn. Mickey is dat nog wel, als hij maar aanraakbaar blijft. In Disneyland is hij dat niet meer. Maar vooral sprookjes moeten dichtbij en levend blijven.

De les hieruit: geen geconstrueerde namaak of fake, maar transparantie, echtheid en oorspronkelijkheid.  

Disney lijkt te zijn verlamd in vernieuwing. (met uitzondering van het witte doek).  Binnen het park blijven ze bij kant-en-klaar attracties. Terwijl de consument de verbeeldingskracht wil van het sprookje wat wordt voorgelezen of de zelf gecreëerde wereld van zijn computergame.

De les hieruit: Blijf verrassen. De kern moet authentiek blijven, maar we leven in een markt die nu eenmaal steeds weer verrast wil worden. Soms door iets subtiel te wijzigen, maar wel de verbeeldingskracht te blijven aanspreken. 

 En de belangrijkste les voor corporate compassion: werkelijk menselijk contact maken. Als de toewijding verdwijnt, verdwijnt de toevoeging. (=de toegevoegde waarde)

Is jouw sprookjesboek nog levend?